Same girl – Youn Sun Nah

Same girl - Youn Sun Nah - albumhoes

Same Girl – Youn Sun Nah – 47′ 08 – released 8 februari 2010 – ACT

Als je dit album opzet denk je, luisterend naar het eerste nummer (My favorite things), ze kan goed zingen maar om hier nu een heel album van te horen. Er zijn meer zangeressen die dit zo brengen.

Maar bij My name is Carnival treedt er plotseling een verandering op. Krachtig gezongen met een zweem van een (ietwat beschaafde) Rhiannon Giddens.
Bij Breakfast in Bagdad gaan de remmen los en of je dit mooi vindt of niet, hier staat een geweldige zangeres.

Verrassing volgt op verrassing want bij het volgende nummer, Uncertain weather gaat het roer weer om. Steeds meer kwaliteiten van Youn Sun Nah worden duidelijk en bij Song of no regrets kun je er niet meer omheen dat je te maken hebt met een jazz-zangeres van niveau. De spaarzame, goed gekozen, instrumenten bieden -ook in dit nummer- een prima benadrukking van de zang.

En zo blijft het doorgaan. Traditioneel (Koreaans?), mooi en jazzy, Metallica (Enter Sandman) wordt krachtig, voor mij zelfs enkele strofen te rauw, neergezet maar nergens heb je het idee het niet bij haar past.

We stappen over naar de titelsong (Randy Newman) en al is dit niet meteen het beste nummer, het doet je na de voorgaande song beseffen welk immens repertoire Youn Sun Nah aankan.
Bij Moondog krijg ik associaties met Patricia Barber, al zal dat voor een groot deel met het arrangement te maken hebben. Denk je daarna dat je alle verrassingen wel gehad hebt, dan komt Pancake.

Tot slot wordt La Chanson d’Helene van Sophie Hunger/Jean-Loup Dabadie bij de hoorns genomen op een wijze die Sophie Hunger voor dit nummer althans, doet verbleken. Met zeer veel gevoel neergezet.

Dit album verveelt nergens. Een echte aanrader dus.

Geef een reactie