Ben je wat je doet?

De trigger

Vanochtend terwijl ik nog wakker lag te worden, kwam er iets bovendrijven wat ik een hele tijd geleden ergens gelezen had. Of gelezen…, eigenlijk meer gezien. Want ik kan me niet meer precies herinneren wat er stond en zelfs niet genoeg om het op internet terug te vinden.
Wat er bleef hangen: “een man is wat hij doet en een vrouw…”.
Dat stond er niet letterlijk zo maar wat me stak was de strekking van dat eerste deel, vooral omdat er op het werk van de man gedoeld werd. Want ben ik niet meer dan wat ik doe op mijn werk? Ik mag hopen van niet!

Sartre

Nu, achteraf brengt die ergens in mijn achterhoofd opgeslagen, vervormde, kreet mij tot denken. Zoals ik die kreet heb opgeslagen lijkt het op het existentialisme van Sartre; je kiest wat je doet en daardoor bepaal je wie je bent. Zoals in alle filosofische stromingen zit ook hier wat in. Je kunt dan wel een geniale geest hebben, als je dat door je houding en keuzes geen vorm en dus ruchtbaarheid geeft ben je geen genie, in ieder geval niet voor de buitenwereld. Je bent, volgens Sartre, te laf om de juiste keuzes te maken. Deze denkwijze past wel aardig bij de maatschappij van de laatste decennia maar zijn we dat niet een beetje los aan het laten?

Sociale invloed

Je wordt toch voor een groot deel gevormd door je omgeving, hoe en waar je opgroeit, de mensen om je heen. Dat bepaalt mede wie je bent. Natuurlijk, je kunt iets doorbreken, wijzigen, door het maken van keuzes maar ben je wat je doet?

Is groots ook goed?

De persoon met het geniale brein, die dat heeft laten blijken en dus een algemeen geaccepteerd genie is, hoeft nog lang geen goed mens te zijn. En is dat ook niet wat je bent: de manier waarop je in het leven staat, hoe je met andere mensen omgaat? Als je je keuzes durft te maken zonder je veel aan te trekken van je omgeving en ze vallen goed uit dan kun je veel bereiken. Veel grootheden zijn niet de meest prettige mensen maar ze hadden wel lef om hun keuzes door te voeren. Of waren ze zo gefocust op hun eigen “ding” dat ze gewoon niet doorhadden dat er lef voor nodig was?

Meer dan je werk

Een mens is meer dan zijn werk, zelfs een man ;-). Werk is slechts een deel van je leven. Vaak een te groot deel, dat wel. Dat heeft dan waarschijnlijk toch weer te maken met de lafheid om niet de benodigde keuzes te durven maken. Hoewel? Neem nu mensen die kiezen voor financiële zekerheid voor hun gezin in plaats van voor zichzelf, zijn die laf of is er juist moed voor nodig om niet voor jezelf te gaan?

Tot slot

Wat te denken van een hoogbegaafd iemand die er bewust voor kiest niet in deze prestatie-economie mee te draaien maar ergens een zelfvoorzienend boerderijtje op te zetten, is dat een dom keuterboertje, een outcast of misschien wel iemand die meer ziet dan de meesten?

Geef een reactie