Aardappelwijsheid

Eerder verschenen op ZLiCK – 10.10.2015

Of: Hoe de goeden van de slechten te scheiden

Ik was van de week bezig met de inventarisatie van een groot aantal machines waarvan de documentatie gemaakt moest worden.

…, transportband, stenen- en kluitenscheider, wasser, kleibad, tra… Wacht eens even, een kleibad? Wat moest ik me daar nu bij voorstellen? Natuurlijk, ik weet dat er nogal wat vrouwen zijn die denken te weten, handig gestimuleerd door wat gezondheidgoeroes met de juiste aandelen, dat een kleibad goed is voor hun tere huidje, maar ik was bezig met een aardappelverwerkingslijn. En dat een aardappel (zijn ze eigenlijk vrouwelijk?) zich hier druk zou maken om zijn schilletje, daar kon ik als leek niet bij. Zeker omdat ze hier te lande toch voor 99% geschild gegeten worden. Dus maar even naar de specialist…

Een kleibad voor aardappelen is een bak met water waarvan de soortelijke massa met behulp van kleideeltjes op een bepaald peil wordt gehouden, waardoor de slechte (glazen) aardappelen blijven drijven en de goede aardappelen bezinken. Hierdoor kun je de slechte makkelijk van de goede scheiden.

Ik lees dit nog eens over en krijg ineens een geweldige inval. Stel dat je dit met mensen zou kunnen doen. Je neemt een twijfelachtige bankdirecteur, een van corruptie verdachte rechercheur, een staatssecretaris die al of niet met kwade opzet, een kleurrijke negorij (ai, kan dat wel?) op stelten zet en pleurt ze in zo’n bak met kleiwater, de randen glad en hoog genoeg, en de slechten blijven vanzelf bovendrijven. GENIAAL!

Maar terwijl ik nog zit na te genieten van de fabelachtige potentie van dit idee bekruipt me een onbehaaglijk gevoel. Is dit niet precies wat we een paar honderd jaar geleden met heksen deden?

Geef een reactie