Wakker liggen

Ik heb vannacht lang wakker gelegen. Dat je dan gaat malen en dat malen niet goed voor je is, dat zal een groot deel van de lezers, zeker na het doornemen van dit stukje, vast beamen. En toch…

De aanleiding

Door wat opspelende holtes was ik vanochtend al vroeg wakker en op een gegeven moment ben je dan over een punt heen, blijf je wakker en ga je malen. Over het boerenprotest bijvoorbeeld, of liever gezegd: over de toestand van onze aardkloot. Een regelmatig lezer weet dat ik me daar wel vaker over opwind en zal nu denken “daar gaan we weer”.
Terecht.
Je kunt er ook niet te vaak over beginnen. Dat ik dat vind, is slechts voor een deel gebaseerd op feiten maar zeker ook op een soort van intuïtief besef en wordt zonder meer gevoed door de media.

Niet goed bezig

Dat we met zijn allen niet op de goede weg zijn, daar ben ik al langer van overtuigd.

Ik ga nu even vreselijk generaliseren. Mocht je je niet aangesproken voelen dan ben je óf: al lang goed bezig, óf hebt een verschrikkelijke plaat voor je harsens óf een steeds groter deel van de bevolking heeft het ontzettend mis.

We zijn niet goed bezig. Alles draait om meer en beter. Om geld, want daardoor kun je meer en beter. Dat we daar allemaal aan meedoen is net zo’n voldongen feit als het feit dat het vrijwel(?) onmogelijk is om er niet aan mee te doen. Alles draait namelijk om poen. Zonder poen ben je niets, kun je niets en als het aan de mensen met poen ligt, ben je dat zelf schuld en moet je maar zorgen dat je poen krijgt om mee te kunnen doen.  

Zorg en/om kennis

Een paar van de meest schrijnende voorbeelden: vroeger hadden we zoiets als gezondheidszorg, nu hebben we zorgfabrieken waar de eerste zorg de efficiëntie is: voor zo weinig mogelijk poen zoveel mogelijk entiteiten de deur uit werken.
Universiteiten en hoge scholen waren ooit de plekken waar de kennis hoog in het vaandel stond. Nu is de drang naar kennis vervaagd tot het besef dat hoe meer mensen je binnen haalt en een papiertje kunt geven, hoe meer poen je krijgt om op de been te blijven. Dat in krakkemikkig Engels nooit alle finesses wordt overgebracht die in een moedertaal wel zou kunnen daar zou een ieder toch van overtuigd moeten zijn.

We doen het zelf

We stappen (gelukkig niet meer allemaal) in de eigen auto voor ieder wissewasje, gaan liefst minimaal 2x per jaar op vakantie met het vliegtuig en de echte milieudelinquenten gaan zelf een dagje shoppen in Milaan met het vliegtuig. Dat is immers niet duurder dan met de trein naar Maastricht.
We willen meer: twee auto’s voor de deur, een televisie met een scherm zo groot als vroeger in de bios met liefst zo veel mogelijk maffe afkortingen, 3D, 4K, OLED en meer. Nikes, een motor, een boot. Verzin het maar en we willen het hebben. En laat dat verzinnen maar aan de handige zakenman over.

Stoppen

Eruit stappen is haast onmogelijk. Je moet immers voor iedere scheet aan alle regels voldoen en er voor betalen. Belastingen, eten, gemeentelijke heffingen, afvalstoffenheffing, drinkwater enzovoorts. Natuurlijk, we zijn allemaal opgevoed met alle geneugten van de economie: het is toch wel lekker om niet in de regen op de fiets te moeten stappen en lekker droog en warm in je auto te kunnen zitten zonder dat gezanik of drukte van anderen aan je kop. Het is toch wel lekker om in de winter te kunnen kiezen uit allerlei uitheemse groenten of zaken die je anders alleen maar in een ander seizoen zou kunnen eten.
Dat heet vooruitgang: je moet toch niet meer denken aan een slaapkamer of een douche zonder verwarming. Vertel een jongere maar eens over de tijden dat je je nog snel moest afdrogen om niet een ijspegel aan je neus te hebben hangen en blij was dat er een straallamp in de douche kwam, dat nog niet iedereen een telefoon of een auto had, laat staan een iPad of een computer. Dan begrijp je meteen wat conditioneren is. Het wordt gewoon weggehoond, “dat was vroeger, toen waren er nog dino’s”.

Bezinning

Natuurlijk -ik geef het alweer toe- ik doe ook mee. Om het voor mezelf dan nog enigszins goed te praten: ik ga met de fiets naar het werk (behalve als er gestrooid wordt, omdat mijn fiets daar niet tegen kan), ik ga niet met het vliegtuig, rijd (bijna altijd) 100 op de snelweg en eet steeds vaker geen vlees. Maar toch…

Zo heb ik bijvoorbeeld een eigen bedrijfje. Ok, dat mag eigenlijk de naam niet hebben want omzet heb ik nauwelijks maar de wetgeving eist nu eenmaal dat ik er een bedrijfje van maak. 
Al malend komt de vraag op waarom ik dat bedrijfje nu eigenlijk heb. Omdat ik het leuk vind om zo nu en dan een website te bouwen, iets moois uit mijn handen te laten komen. Ook is het fijn een beetje waardering te krijgen.  Ooit maakte ik voor niets een website voor een toen vage kennis met hooguit het doel er een kennis aan over te houden. Toen de site klaar was, kreeg ik zomaar een cadeau gepresenteerd. Nooit heb ik zoveel energie uit het maken van een website gehaald als toen. (Dat zal waarschijnlijk ook wel weer niet mogen van de belastingdienst maar het is inmiddels zo lang geleden, dat het vast verjaard is) 

Voor het geld hoef ik mijn bedrijfje niet te runnen. Toch ben ik op een gegeven moment geld gaan vragen. Waarom? Omdat je zo bent opgevoed. Als je dingen voor een ander doet alleen omdat je er zelf voldoening uit haalt, laat je je misbruiken, doe je jezelf te kort. En dus, ging ik er geld voor vragen, moest ik een bedrijf worden, want anders konden mijn klanten de btw niet aftrekken en…
…dus ga je je een hoop ellende op je hals halen, moet je aan allerlei regeltjes voldoen, belastingwetgeving, privacywetgeving en nog meer, alleen omdat je het leuk vind om af en toe een website te bouwen.

Dit moet ik nog maar eens even laten bezinken…

Geef een reactie