Boerin met hond

Al ruim een jaar ga ik dagelijks op de fiets naar mijn werk. Niet alleen is het goed voor mijn lijf en het milieu, het geeft ook een lekker opgeruimd gevoel in het koppie.

De afbeelding is niet van de bewuste dame.

Op mijn dagelijkse fietstochtjes kom ik steeds dezelfde mensen tegen. Enkele al (bijna) het hele jaar lang.

Ten eerste is daar een jonge vent die met een norse kop, altijd met de onderarmen op het stuur leunend, zich een weg baant door de polder. Hij reageert noch op een mondelinge groet, noch op een opgestoken hand en blijft star voor zich uit starend doortrappen. Ik denk dat het nog uren duurt voordat hij zijn bed en zijn veel te vroeg rammelende wekker vergeten is.

Dan is er de kleine man met pet en een migratieachtergrond, die enige tijd geleden het gemak van de elektrische ondersteuning heeft ontdekt en mijn groet iedere ochtend vrolijk begroet. In de winterperiode is dat wat moeilijker te zien, omdat hij altijd dik ingepakt is en zich waarschijnlijk iedere dag weer verbaast hoe weinig ik aan heb.

Tot slot is er het boerinnetje. Een vrolijke dame, ik schat haar iets ouder dan ikzelf, een beetje pezig maar niet lelijk, die dagelijks bij dag en dauw van haar erf afkomt, haar hond uitlaat en altijd even vriendelijk terug groet.

En nu mis ik het boerinnetje al een week of twee. Is ze op vakantie, is ze ziek, komt ze nog terug?
Het is opmerkelijk hoe je met die mensen toch een soort van band opbouwt, naar ze uitkijkt. Ik heb ook het idee dat dat wederzijds is. Ik kan het me inbeelden maar denk het af te kunnen leiden aan de manier waarop ze terug groeten, de blik, het naar me toe wenden, als ik voorbij zoef.

Geef een reactie