Geknipt

Eerder verschenen op Penwerk — 04.05.2017

Omdat ik al regelmatig te horen had gekregen dat het nu écht tijd werd om iets aan mijn haar te laten doen, ben ik maar eens naar de kapper gegaan. Ik heb een nieuwe kapper. Een Turkse kapper, weten ze op hun site prominent te vermelden. Het is een modern ogende kapsalon met de uiterst zorgvuldig gekozen naam Tulp. Tenminste, daar ga ik van uit. Ik weet namelijk niet hoe ze die naam gekozen hebben maar ik kan me er iets bij voorstellen. Wij Nederlanders kunnen wel denken dat de tulp een nationaal symbool is maar het is nu eenmaal een Turkse bloem.

De vorige keer werd ik geknipt door een 40-er in spijkerbroek en gympen. Alleen zijn gelaatstrekken en uitspraak, in combinatie met het feit dat het een Turkse kapsalon is, deden vermoeden dat de man van Turkse herkomst is. Het knippen was net als bij iedere andere kapper.

Nu wordt ik geknipt door een veel jongere man. Voor zover ik dat kan beoordelen, een “echte” Turkse kapper. Ondanks zijn leeftijd nog duidelijk van de oude stempel. De hele trukendoos gaat voor mij open. Al eens bij een echte Turkse kapper geweest heren? Nee? Doen!

Knippen is niet alleen knippen, het is een complete behandeling waarbij niet alleen je haren maar ook je wenkbrauwen, neus- en oorharen aangepakt worden.

Eerst ben ik me nog van niets bewust. De bebaarde jongeman grijpt een kam en trekt die door mijn veel te wilde bos. Niet dat ik veel haar heb maar te lang zijn ze wel. Op dat moment besef ik dat ik de borstel, die ik wel al heb aangeschaft, ook best eens mag gebruiken. Nadat de knopen (en wat haar) er zijn uitgetrokken komt er een traditionele schaar te voorschijn. Nog niets bijzonders dus. Plotseling verhuist de schaar naar de andere hand en wrijft hij wild door mijn haar, alsof het leeuwenmanen zijn die in model gegooid moeten worden. Het is duidelijk nog niet naar zijn zin. De schaar gaat weer aan het werk en mijn spaarse haardos wordt nog eens wild door elkaar gegooid. Dit keer lijkt hij tevreden. Nu nog even met de tondeuse en klaar is eh… Kees. Mijn cape wordt losgeknoopt en de papieren kraag verwijderd. Ik sta op maar wordt voorzichtig doch resoluut in de stoel teruggedrukt.

Met de tondeuse moet toch nog wat randwerk gedaan worden. Ook mijn wenkbrauwen en neusgat moeten het nu ontgelden. Voordat ik van die verbazing bekomen ben, wordt er een uitdunmes op mijn hoofdhaar losgelaten. ‘Kees’ trekt de haren van het mes en gooit ze met zwierige kracht naar beneden, alsof ze terug moeten stuiten om weer op te vangen. Dan pakt hij mijn hoofd vast, trekt het wat achterover en komt er een groot ouderwets scheermes te voorschijn. Met een paar grote halen scheert hij her en daar wat gezichtsbeharing weg. Oef, ook weer overleefd. Maar nu wordt er een fakkel aangestoken. Achter mij hoor ik een angstig gilletje. De 10cm lange vlam wordt langs mijn hoofd heen en weer gezwaaid en er verschijnt een lichte schroeilucht. Zo worden ook de kleinste haartjes nog even vakkundig verwijderd. Nog een kreet: het jongetje dat zat te wachten is duidelijk geïntimideerd door het vlamvertoon en doet nu verwoede pogingen om aan zijn moeder en dus de kapper te ontkomen. Ondertussen wordt mijn nog nagloeiende haardos vakkundig geblust met iets geurends uit een verstuiver en daarna ingemasseerd met een soort gel, met een andere maar even sterke geur. Tot slot wordt ik uit alle hoeken bekeken. Pas als dat helemaal naar tevredenheid gebeurd is, mag ik mijn eigen oordeel geven. Ik zet mijn bril op -zonder dat ding ben ik nagenoeg blind- en zie een perfect gekapte kopie van mezelf.

Ik betaal en stap volkomen verbouwereerd de straat op, een tevreden kapper en een panikerende moeder achterlatend.

Geef een reactie