Het cadeau

En dan ben je zomaar weer een jaartje ouder. 

De inleidende beschietingen begonnen natuurlijk alweer een paar weken geleden: wat wil je voor je verjaardag? 
Nu krijg ik graag cadeaus, dat kan ik niet ontkennen, en ik vind het helemaal mooi als ik krijg wat ik wil hebben. Tja, een béétje zelfkennis heb ik wel. Maar een verlanglijstje maken is zo langzamerhand een van de lastigste dingen die ik ken. Ik ben op zo’n leeftijd dat je het meeste wel hebt. Kleinere dingen die je nodig hebt of denkt te hebben, koop je vaak direct, de grotere dingen zijn dan weer te duur voor een verlanglijstje. 
Vroeger kon je nog gewoon een cd vragen maar wie speelt er nog cd’s af?

Geld geven dat doet het thuisfront niet graag. Ik heb er trouwens zelf ook een hekel aan. Dat lijstje moest er dus komen.
Na veel dubben lukte het uiteindelijk een lijstje samen te stellen, waar eigenlijk maar twee -veel te dure- dingen opstonden. Wel in de nodige varianten, zodat ik toch nog “verrast” kon worden. 

Dat dat soort dure zaken niet op een verlanglijstje hoorden werd me, tussen neus en lippen door, de nodige keren ingewreven.   
“Ik weet verder echt niets”, was het enige weerwoord wat ik uit kon brengen. Waarop me later verzekerd werd dat het wel goed zou komen… En dus doemden de spookbeelden, van luchtjes die ik niet nodig heb en ook nog eens meuren als de pest, al op. Of een boek dat onleesbaar blijkt te zijn. Ai. Zoals gezegd, cadeaus zijn geweldig, áls ik maar krijg wat ik wil hebben.

Op de dag zelf wilde mijn dochter op bezoek komen. Dat is dan weer zo’n cadeau dat je altijd wilt hebben (ik wil best een teiltje voor je halen maar ik meen het) en dus had ik een dagje vrij genomen. Ook het etentje dat ze aanbood, valt in die categorie; je bent een bourgondiër of je bent het niet.
‘s Ochtends eerst nog even een klein rondje polder op de mountainbike en daarna de boodschappen, waarbij ik juist dat vergat waarvoor ik naar de winkel moest. Tja, ik word zo langzamerhand toch oud.
De middag en het etentje waren meer dan genoeglijk, omringd door de dames die het dichtst bij me staan.
Ondanks code oranje werkte het weer ook nog eens mee. Laat op de avond, uren na de ook al “vrij pittige” chicken madras, zou het toch nog, zeker zo pittig, te keer gaan. Maar toen lag deze oude baas al op één oor. 

Het cadeau? Dat kwam natuurlijk helemaal goed.

Geef een reactie