Het trouwpak

Eerder verschenen op Brei(n)werkjes – voorjaar 2015

We hebben het drieste plan opgepakt om in het huwelijk te treden. Hoe ouder hoe gekker zullen sommige zeggen en zowaar daar zit iets in…

Want jawel, op zo’n bruiloft schijn je er op en top bij te moeten lopen. En dat betekent een kostuum. Voor de leken: een pak, zo’n jasje met een broek.

Nu loop ik al 10 jaar in t-shirt en spijkerbroek, nadat mijn werk het niet meer vereiste dat ik tenminste af en toe zoiets aantrok. Een kostuum, zelfs voor mijn eigen bruiloft, leek me dan ook lichtelijk overdone. Halverwege de 50 mag je toch wel eindelijk jezelf zijn? (De overweging dat je een bult geld uit gaat geven voor iets dat je maar één keer aandoet werkte ook al niet bevorderend.)

Maar dat zag ik verkeerd, de wereld keerde zich tegen mij! Dat kun je niet maken, je wilt er toch netjes bijlopen voor je echtgenote! Kinderen en kennissen vielen over me heen. Mijn vriendin zelf, en dat pleit voor haar, had een nette broek (GEEN SPIJKER!!. Zijn er andere dan?) met een jasje ook afdoende gevonden.

Tja en dan gaat het knagen. Zo’n (geen-spijker) broek met een jasje is ook maar half werk en de schrijver dezes doet het graag goed. En dus werd dochterlief uit de grote stad gehaald om pa bij te staan op zijn strooptocht in de Fryske provinsjestêd. Van te voren een strijdplan opgesteld en de beste pakkenwinkels uitgezocht, want ja, een pak is geen pak en ik wil dan wel écht netjes.

Aangekomen in de eerste winkel vond ik al snel een heel mooi pak en -niet geheel onbelangrijk- dat was fors afgeprijsd. Dus mezelf in het pak gehesen, geassisteerd door een echt betrokken winkeldame, die er een mooi shirt bij zocht en foeilelijke schoenen. Daar sta je dan voor de spiegel, in een prachtig pak dat je ook nog eens goed staat en… kun je wel janken!!!

Het was echt een mooi pak maar wat voelde ik me een aangeklede aap. Het jasje zat modieus veel te krap en sneed onder mijn oksels. “Dat kan echt niet meer, een maat groter”, wist de blonde verkoopster me te melden. Mijn dochter dacht dat ze me méér dan aardig vond, maar waarom dan deze marteling? Man, wat voelde ik me ongelukkig in dat pak. Dus het pak werd achter gehangen zodat ik nog terug kon komen (MOOI NIET!) en ik vluchtte met dochterlief de lunchroom in. Met net geen tranen in de ogen aan het broodje geitenkaas… hoe moest dat nu verder, want ja, dat pak moest er natuurlijk komen, ook al werd me al verteld dat als ik me niet happy voelde in een pak…

Het pak na de lunch, zaak 2, voelde al niets beter en lamgeslagen wilde ik naar huis. Mijn dochter wist me echter naar een tweede Friese stad te praten omdat ze daar in een filiaal de juiste maat hadden van een pak wat ik wel mooi had gevonden. Maar niet dus, het jasje van maat x weer te ruim en maat y alsof het gemaakt was voor een latmager fotomodel. Nu ben ik wel afgevallen maar anorexia is aan mij niet besteed. Ik weet nu waarom je het onderste knoopje van het jasje wel open móet laten.

Op de weg terug naar de auto kwamen we langs nog een zaak, die we snel even indoken… Niet geschoten is altijd mis. Daar hing een mooi pak. En hoewel de verkoper van mening was dat een maat kleiner jasje ook kon, mocht ik zowaar het jasje aanhouden dat ik ZELF fijn vond zitten. De bijbehorende broek was hierbij dan eens niet op Duitse leest gesneden en hoefde alleen maar korter gemaakt te worden en niet ingenomen. Voor de voormalig Bonanza-kijkers onder ons: laat wat letters weg en Hugo Boss wordt gewoon Hoss! (googlen jeugd!)

Hemd en stropdas werden erbij gehaald en we konden met een opgelucht en licht (beurs!) gevoel naar huis. Mission trouwpak accomplished!

Geef een reactie