Koude eieren

Ik moet straks nog eieren koken, zei ik.
Eieren koken? Nu al?
Gatver, ik ga geen koude eieren eten.

Paaseieren

Koude hardgekookte eieren.
Ze horen bij Pasen. Een schaal vol.
Vrolijk gekleurde eieren in felle kleuren. Ruim van te voren gekookt. Te hard natuurlijk, zodat sommige zijn gebarsten en bij het pellen rood, geel of groen dooraderd blijken te zijn. En altijd schijnt het eigeel er blauwgrijs doorheen.

Desillusie

De desillusie begon al bij de supermarkt waar je op Goede Vrijdag natuurlijk alleen nog maar witte eieren en zeker geen verf meer kon kopen. Alle andere paasartikelen waren ook al uit de schappen verdwenen. Die had ik natuurlijk de week na kerst al moeten kopen.
En nu wilden ze thuis ook al geen koude eieren meer.

Dan maar zo

Een beetje pissed droop ik af.
Maar later die dag kon ik het toch niet laten: Alleen voor mezelf kookte ik wat eieren. Zonder verf, dat wel.

Feestdagen

Met feestdagen heb ik altijd moeite. Halsstarrig probeer ik bij de maaltijden de sfeer op te wekken die ik me meen te herinneren uit mijn kindertijd. Dat zijn nu eenmaal de mooie herinneringen die ik heb aan die tijd. Dat de diners, door mij geheel vrijwillig, zonder vervelende bijsmaak samengesteld, vegetarisch waren, geeft wel aan dat ik toch best bereid ben te veranderen.
Maar die eieren…

Een illusie armer

Mijn huidig gezinnetje is niet opgegroeid in een zelfde traditie.
Een feestelijk gedekte dis, met alles erop en eraan, wekt dan ook minder enthousiasme en, is mede daardoor, niet echt in staat dat gevoel terug te roepen. Een beetje vleesloos.
Zelfs met koude hardgekookte eieren.

En dan denk ik: verrek, eigenlijk hebben ze gelijk. Vers gekookt en nog warm zijn ze veel lekkerder.

Geef een reactie