Ssssstt!

Eerder verschenen op Penwerk — 14.06.2017

Het is laat op de avond. Mijn (stief)dochter ligt languit op de bank een documentaire te kijken op haar mobiel. Haar kat zit buiten op de vensterbank verwachtingsvol naar haar te kijken. De rest is al naar bed. Patricia Barber’s stem komt uit de luidsprekers. Ik zou moeten zitten luisteren en niet zitten tikken. Zo vaak heb ik niet de mogelijkheid naar deze muziek te luisteren. De kat is gesignaleerd en de rust wordt wreed verstoord door stampende voeten, klapperende deuren en een kat die te eten krijgt. Misschien moet ik de cd opnieuw starten…Wacht, er moet eerst nog iemand een container binnen halen. Ga toch slapen mens! Het is ongelooflijk hoe weinig tijd er is waarin je ongestoord van rust of muziek kunt genieten. Stilte is onbetaalbaar geworden. Vreemd genoeg zijn er maar weinig mensen die begrijpen dat die stilte een groot goed is, dat Café Blue pas echt een genot is als het stil is. Geen voetballende kinderen op straat, geen rondlopende, crackers etende kinderen, geen vaatwasser die wordt uitgeruimd, geen afzuiging die duidelijk hoorbaar is, gewoon stil! Verdomme weer een container, moet dat nu om 11 uur ‘s avonds? Patricia zingt toepasselijk: “the thrill is gone”. Gelukkig is die thrill dit keer snel weer terug door het subtiele pianowerk en de heerlijke akoestische bas op de achtergrond. Ik moet plassen maar dwing mezelf te blijven luisteren naar het mystieke, Keltisch of oosters? aandoend, gezongen intro van het volgende nummer. De kat heeft jeuk onder zijn bandje. Met bel. Nu een wat sneller, instrumentaal nummer, waarbij het rustig blijft, nee bleef, een vrachtwagen moet zo nodig voor de deur draaien met ronkende diesel. Toch heb ik even kunnen genieten van de drums en piano die echt geweldig klinken met deze apparatuur.

Nu toch maar even naar de wc…

De cd is ondertussen al grotendeels verstreken. Even komt de muziek weer goed binnen maar ik begin wel moe te worden, morgen gaat de wekker weer om zes uur. Boven gaat er iemand naar het toilet. Terwijl de geluiden nog net niet zijn weggestorven gooit buiten iemand houtblokken in een kruiwagen. Nog even later is de documentaire afgelopen en gaat dochterlief naar bed. Nog drie nummers over. “A taste of honey” klinkt als eerste door — jawel — de stilte. Maar wacht, dat genot wordt me meteen weer ontzegd door de kat, die sterk spinnend tegen me aan meent te moeten komen liggen. Toch lukt het me de vingers over de snaren te horen schuiven, te genieten van de gitaarsolo en de drums, terwijl er nog maar eens een wc wordt doorgespoeld. Gelukkig meldt Patricia: “I Will return…” Volgend nummer beter?
Het is ondertussen half twaalf geworden en het lijkt nu een heel nummer goed te gaan. Het laatste nummer lukt maar half, de oogjes vallen dicht. Soms is veel stilte té veel rust.

Stilletjes, om niemand wakker te maken, ga ik naar bed. Nog even lig ik wakker maar ik moet toch in slaap gevallen zijn want ik krijg een por: “Je SNURKT!”

Geef een reactie