Wie schrijft die blijft

Eerder verschenen op Penwerk — 04.07.2017

Ik heb er altijd stiekem van gedroomd ooit een boek te schrijven. Een roman die gelezen zou worden. Het zal er waarschijnlijk wel nooit van komen. Weliswaar zijn er al boeken van mij in meer dan 15 talen verschenen maar dat zijn handleidingen. De kans dat iemand er ooit ook maar één leest, is nihil.

Een boek schrijven schijnt hard en eenzaam werken te zijn. Discipline is noodzakelijk. Ai. Ik lees dat het erg belangrijk is dat je veel en zorgvuldig onderzoek doet. En daar komt een tweede, niet onbelangrijk struikelblok opduiken. Veel en zorgvuldig onderzoek. Dat is nu niet meteen iets waar ik warm voor loop. Ik ben iemand die ergens induikt, snel een hoop zaken oppikt en dan op behoorlijk niveau iets kan neerzetten. Maar echt ergens een specialist in worden, echt studeren op een onderwerp… Brrrr.

Ook niet onbelangrijk is het kiezen van een onderwerp en het herschrijven van de teksten. Wat me doet denken aan de opstellen op de basisschool. We kregen er twee uur de tijd voor. Dat leverde iedere keer weer paniekerige onderwijzers op, die mij het eerste uur probeerden aan het schrijven te krijgen, “die twee uurtjes zijn immers zo om”. Dat is er niet één gelukt, het eerste uur had ik nodig om überhaupt te kiezen waarover ik dan zou moeten gaan schrijven. Was het probleem eens niet de keuze uit de verschillende onderwerpen — omdat er slechts één onderwerp was toegestaan — dan moest er toch in ieder geval iets gekozen worden waarover te schijven viel. Daarna begon zich langzamerhand een verhaal te vormen en als er nog een half uurtje te gaan was en de onderwijzer al lang de hoop had opgegeven, dan ging mijn pen aan het werk en werd het verhaal in één keer op papier geknald. Tijd voor herschrijven of, zoals dat toen heette, in het net, was er niet.

Taal was destijds toch al niet iets dat mijn interesse trok. Ik las erg veel en de kennis van het Nederlands die ik daarmee opdeed was net aan genoeg voor een voldoende. Door mijn woonplaats vlak bij een, in Duitsland gelegen, Royal Air Force basis kwam ik continue in aanraking met Duits en Engels en voor Engels bleek dat voldoende. Bij Duitse bleken de naamvallen een struikelblok en Frans, tja, daar moeten we het maar niet over hebben.

Discipline is trouwens ook niet onbelangrijk. Nu ben ik al enkele malen, om uiteenlopende redenen, aan een blog begonnen. Discipline bleek toen niet mijn sterkste kant. Terwijl ik mijzelf op ander gebied toch vaak wel die discipline kan opleggen. Tot nu toe lijkt het met dit blog redelijk te gaan. Goed, de onderwerpen zijn sterk wisselend, zo ook het niveau van de stukjes.

Maar “oefening baart kunst” heb ik gelezen. Jammer genoeg geldt dat ook voor “liegen of het gedrukt staat”.

Geef een reactie