Geloof!

Eerder schreef ik al over het boek ‘inside the soul of Islam’ van Mamoon Yusaf. Nu ik het uit heb, wil ik nog meer van mijn gedachten (getriggerd door dit boek) kwijt en omdat ik dat nu eenmaal beter kan op het toetsenbord dan in een gesprek…

Het geloof is goed

Yusaf heeft in dit boek geprobeerd weer te geven dat zijn geloof goed is, zijn geloof proberen te verdedigen tegen de -in de westerse wereld vrij gangbare- opvatting dat de Islam mensen er toe zet andere mensen uit te moorden uit naam van het geloof. Is hij daarin geslaagd? Voor mij wel. Maar aan de andere kant was dat voor mij ook al een gegeven.
Want wat Yusaf schrijft, bevestigt mij in mijn eigen gedachtengangen. Hij trekt het zo breed dat het mij nog duidelijker voor ogen staat dan voorheen.

De mens is onvolkomen

Let wel, dit is mijn visie, een visie van een eenling, een mens. En wat is er onvolkomener dan een mens.
Al duizenden jaren weet de mens dat hij onvolkomen is. Dat hijzelf niet in staat is te leven zoals hij eigenlijk zou moeten.
Hoe groot dat besef bij een ieder er is, is mij niet duidelijk, wel dat sommigen dat besef zo sterk bezitten dat ze in staat zijn die denkwijze aan anderen op onvergelijkbaar indrukwekkende wijze over te dragen.
Yusaf noemt de profeten Abraham, Mozes, Jesus en Mohammed – misschien vergeet ik er een – maar hij noemt ook ene Banks. Nee die noemt hij niet in het kader van de Islam maar toch…

Het is ons verteld

Is het niet zo dat er op deze aarde al duizenden jaren mensen rondlopen die uitspreken wat wij diep van binnen eigenlijk allemaal weten? Denk aan Abraham, Mozes, Jesus, Mohammed, Banks, Lao Tse, Buddha, Bhagwan, Bhaktivedanta Swami Prabhupada, Ghandi en nog veel meer.
Sommigen zullen mij nu een godslasteraar vinden omdat ik deze mensen in een rij te zet, op één lijn met elkaar. Maar… is het niet zo dat zij allemaal stelden dat wij onvolkomen zijn in ons doen en laten en moeten streven naar een zo goed mogelijk leven? Een leven waarin wij respect hebben voor onze medemens en de natuur om ons heen. Waarin we niet moorden, stelen, liegen en bedriegen. Een leven waarin we moeten streven naar liefde, verdraagzaamheid, vergeving. Dat ze allemaal ons wilden doen beseffen dat we moeten waken voor afgoden, met name die van het materialisme.

We weten het – allemaal

Een mens is een complex geheel, wij zijn opgezadeld met iets dat we verstand noemen, gedachten. Dat verstand maakt dat wij inzien dat we niet volkomen zijn en dat er een groter goed te behalen valt als we wel zouden kunnen leven volgens dat besef dat we allemaal? ergens in ons achterhoofd hebben.
Als we in staat waren de ander geen kwaad te doen, het welzijn van de ander boven materieel gewin zouden kunnen stellen, we zouden kunnen leven met respect voor de natuur.

Maar kunnen we het?

In ieder geval zou ik dat willen kunnen en denk ik dat te zien bij iedereen, te lezen in alle geschriften.
Wij mensen zijn niet in staat ons aan alle verlokkingen (de bekende appel) te onttrekken, niet in staat alleen maar goed te doen en anderen volkomen te respecteren. Natuurlijk, de een (wat) meer dan de ander.
Misschien is dat besef wel de oorsprong van geloof.
Waarom zit dat besef er en wie heeft het daar geplant? Misschien is dat wel God, Allah, die entiteit die vele namen heeft, meer nog dan er geloven zijn.

Een geloof is menselijk

Wij zijn nu eenmaal mensen en voor een mens is het aantoonbaar moeilijk om te leven naar dat besef. Het is daarom zoveel makkelijker om dat besef te vangen in regeltjes, want naar regeltjes kun je leven en dan hoef je niet bang te zijn dat je het niet goed doet.

Want dat is wat we met zijn allen doen. We beseffen dat we ergens weten hoe het zou moeten maar niet in staat zijn ons er aan te houden. Dat maakt ons bang en daarom gaan we regels maken, regels die ons -maar vooral ook anderen- voorschrijven hoe het zou moeten.
Dat is iets wat Yusaf helder neer zet: wij zouden geen regels moeten maken, niet moeten oordelen want er is slechts één entiteit die dit mag en kan.
Dat maakt een geloof een contradictio in terminis: je gelooft dat er een entiteit (God) is die volmaakt is en daarom de enige is die zou kunnen oordelen en vergeven en vervolgens maak je (de mens) er een geloof van dat voorschrijft hoe je het zou moeten doen.

Angst

Nogmaals, ik denk dat het angst is. Die angst maakt ook dat we bang zijn voor anderen, mensen die hetzelfde nastreven maar andere regels hebben opgepikt. Die angst maakt dat we anderen uitmoorden uit naam van ons eigen geloof, terwijl we allemaal zouden moeten weten dat, in ons eigen besef en in het geloof dat we aanhangen, de hoogste stelregel is dat we onze medemens geen kwaad mogen berokkenen, dat die medemens net zo is als wijzelf, dezelfde fouten maakt, net zo onvolkomen is als wij.

De “ware” gelovige gelooft niet

Ook dat gedrag is net zou oud als de mensheid. Het zijn niet alleen de zogenaamde gelovigen (Yusaf toont overtuigend aan dat het hier geen mensen betreft die zich houden aan de boodschap van Mohammad) die moorden uit naam van de Islam, het waren net zo goed de kruisridders, de Christenen die het Amerikaanse continent hebben uitgemoord, de farao van Egypte, de mensen die de Jodenvervolging op hun geweten hebben, Herodes… Hoe lang kun je dit rijtje wel niet maken?!

Geloven doen we allemaal

Ik denk dat stiekem iedereen gelooft. Dat iedereen ergens weet hoe hij zou moeten leven.
Misschien niet tot in detail maar wel in essentie weet wat goed en fout is. Dat niemand van ons in staat is zich daar volmaakt aan te houden. Dat we ergens willen dat het mogelijk zou zijn een volmaakt leven te kunnen leiden. Noem het het Paradijs of Utopia. En ja, natuurlijk zijn er mensen die dat beter kunnen dan anderen. Laat het nu juist die mensen zijn, de mensen die zo goed konden leven dat velen hen volgen of volgden, die aangaven dat zij zelf niet volmaakt waren en dat juist degenen die zeggen dat ze de waarheid in pacht hebben in naam van het geloof, de echte hypocrieten zijn die ingaan tegen dat wat geloof geloof maakt.

Wat doe je er mee?

Dat is wat dit boek mij nogmaals en sterker deed beseffen: wij zijn allemaal onvolmaakt, allemaal in wezen goed. Probeer te leven zoals je ergens weet dat je zou moeten. Heb geen angst het niet goed te doen, want je doet het niet goed, je kunt alleen proberen het zo goed mogelijk te doen. Probeer de ander te respecteren. Probeer de natuur te respecteren.

Hoe?

Ai, dat is vragen naar de bekende weg en toch is het moeilijk hierop te antwoorden, want er op antwoorden is alsof ik zou weten hoe dat het moet en ik ben minstens zo onvolmaakt als een ander.

Maar dit is wat we allemaal weten: Probeer je te verplaatsen in een ander, behandel de ander zoals je zelf behandeld zou willen worden. Wil jij graag bestolen worden, beledigd of in elkaar geslagen? Wil jij graag geholpen worden als je in moeilijkheden zit?

Heb respect voor al wat leeft. Verafgood niet het materiële want dat gaat niet samen met respect voor al het andere wat leeft.
Pretendeer niet beter te zijn dan een ander, maar geef toe dat jij ook alleen maar je best kunt doen om te leven zoals je ergens weet hoe het zou moeten.
Geloof dat je het beter kunt dan dat je het nu doet en probeer daarnaar te leven.

Vechten

Dat antwoord geven viel nog best mee. Zo leven is lastiger, het is een leven lang vechten met jezelf.

Geef een reactie