Niet gezellig uit door corona? Lees dit

De werkgever geeft werk aan de werknemer. De werkgever is niet noodzakelijk een natuurlijke persoon maar vaak een organisatie, een onderneming of een overheid.
De arbeidsovereenkomst is een overeenkomst waarbij de ene partij, de werknemer, zich verbindt in dienst van de andere partij, de werkgever, tegen loon gedurende een zekere tijd arbeid te verrichten.

(Wikipedia)

Geld in opgestoken hand

De werkgever

Werkgever is maar een vreemde term. Het plaatst de andere partij(de werknemer) meteen in een ondergeschikte rol. En dat terwijl de werkgever net zo afhankelijk is van zijn werknemers als andersom.
Natuurlijk, de term “voor jou 10 anderen” kennen we allemaal en toch… zonder werknemers is een werkgever helemaal niets. De werkgever is namelijk eigenlijk een werkvrager. Hij vraagt mensen om werk voor hem te doen om er zo zelf beter van te worden.

Aha, je bent een werknemer, zo’n rooie, hoor ik je nu zeggen. Tja, dat zal wel kloppen. Toch is voor mij een werkgever niets minder dan een werknemer.

De werknemer

Want ook werknemer is een vreemde term. Een werknemer verkoopt zijn inzet en vrijheid aan een werkgever om er zo zelf beter van te worden. De term die daar bij hoort.., denk daar maar eens over na.
De meest nette die bij mij opkwam: loonslaaf. Verslaafd aan loon.

Gewin

In beide gevallen gaat het om persoonlijk gewin. De werkgever (overheid daargelaten) onderscheidt zich van de werknemer doordat hij het grootser wil en durft aan te pakken. Hij ziet kans om meer persoonlijk gewin te vergaren door eerder (al dan niet zelf binnengehaald) gewin te investeren, risico te nemen.

De werknemer is behoudender. Hij heeft het lef of de mogelijkheid niet om te investeren of heeft -in uitzonderlijke gevallen- gewoon andere overwegingen dan de werkgever en haalt (meer van) zijn gewin uit andere zaken dan geld.

Feit is dat zowel werkgever als werknemer meedraaien in het systeem.

Het systeem

Ons hele systeem draait om geld. Geld is de motor. Iedereen heeft het nodig. Als je geld hebt, heb je vrienden…

En dit systeem wordt steeds in gang gehouden en aangescherpt door onszelf. Een mens wordt door anderen van jongs af aan gehersenspoeld om mee te doen aan het systeem. We willen allemaal meer, we weten niet beter. Meer luxe, meer verre landen zien, een 80 inch televisie die zo’n scherp beeld heeft en zoveel kleuren kan weergeven dat het menselijk oog het al lang niet meer kan verwerken, een elektrische auto een…

Ho, wacht, een elektrische auto is toch goed voor het milieu?

Inderdaad is een elektrische auto minder slecht voor het milieu, maar nog steeds knap slecht. En heb je je wel eens afgevraagd waarom je een elektrische auto wilt? En wou je dat drie jaar geleden al? En 40 jaar geleden? En waarom je eigenlijk überhaupt een auto nodig hebt?

De noodzaak aan luxeartikelen wordt, met dank aan het menselijk brein- gekweekt door andere mensen, die er dan weer aan kunnen verdienen. (Denk maar eens aan de tabaksindustrie)

Het lijkt een win-win model: iedereen is gelukkiger: de werkgever wordt er beter van en de werknemer ook.

Maar is dat wel zo? (Denk nog maar eens aan de tabaksindustrie)

Geluk

Wordt jij gelukkiger van een plant die je voor nog geen 10 euro bij die Duitse supermarktketen hebt gekocht (koopje joh!) of van van een plant die je zelf gekweekt hebt uit een zaadje?
Ben je trotser op, en wordt je vrolijker door, je Billy of Pax of op het tafeltje dat je zelf ontworpen en gemaakt hebt?
Haal je meer bevrediging uit een middagje je oude buurtjes helpen met wat klusjes of van de rekening die je als zzp’er voor dat zelfde werk kunt uitschrijven? (Ooops, die is lastiger, hè)

Wordt jij gelukkig van alle milieuproblemen die we hierdoor hebben veroorzaakt? Of voor die enkeling die geen milieuproblemen ziet: wordt jij gelukkig van al dat onnozel gezeur over het milieu?

Ik wil niet terug naar vroeger, om als een moderne Barney, Fred of Wilma door het leven te gaan. Het gaat me ook niet om de correctheid van de termen werkgever en/of werknemer.

Toekomst?

Wat ik zou willen is, dat wij allemaal alles wat we doen of waar we aan meedoen, dus ook het economisch systeem, eens wat kritischer zouden bekijken. Misschien komen er dan wat interessante visies bovendrijven en zou het zo maar kunnen dat er een nieuw systeem groeit, een systeem dat zou bijdragen aan instandhouding van onze leefomgeving, want al heb je nog zo veel geld en luxeartikelen, zonder leefomgeving heb je er niets aan.

Geef een reactie