Waar gaat dat heen?

En waar we over een paar jaar zomaar zouden kunnen zijn.

21 november 2018

November 2021, ergens tussen Groningen en Wassenaar.

Jan-Jaap zit glimlachend achterovergeleund in de zachtleren bekleding, terwijl zijn auto hem naar huis brengt. Zo, die tickets zijn binnen. Lekker een weekje met de kerst aan een Australisch strand. Wat zullen de meiden blij zijn. Marie-Thérèse is een echte zonaanbidster en Emma gaat uit haar dak als ze hoort dat Ellen, haar beste vriendin, mee mag. Maar eerst nog even een weekendje New-York met Marie-Thérèse, dat heeft hij wel verdiend na die deal vanmorgen. Met Martje door Brooklyn, Staten Island en China town, chill!

Het was best een gevecht geweest met die gasten van het UMCG. Ze hadden lang nergens van willen weten. Maar toen hij ze er fijntjes op had gewezen dat 80% van hun patiënten klant waren bij AchWeeJa en dat het toch wel heel pijnlijk zou kunnen worden als die moesten uitwijken naar een ander ziekenhuis, waren ze licht bleekjes akkoord gegaan. Ze zagen al een gevalletje MC-groep voor zich opdoemen.

Gemiddeld 4% van de tarieven af! Zijn bonus voor dit jaar was weer binnen.

Meesterlijk, dat ze vorig jaar het kabinet zo ver hadden kunnen krijgen de vrije zorgkeuze af te mogen schaffen. Ze waren volkomen afgebluft toen ze stelden dat de basispolis dan met minimaal 25% zou moeten stijgen. Ze hadden nu alle ziekenhuizen bij de kloten.

De 700pk van zijn Tesla worden feilloos aangestuurd door de computer, heerlijk zo’n kar. Je merkt niets van het beestenweer buiten, terwijl het toch hard waait en hoost, de regen striemt op de vooruit.
Rechts doemen de windmolens aan het IJsselmeer op, wat een lelijke dingen zijn het toch.
Moet je dat nou zien, een fietser. Wat een loser, met dit weer op de fiets over de dijk. Het is nog een vrouw ook.


Vanya is onderweg van Espel in de Noordoostpolder naar Almere. Een klere-eind, maar hoe moet ze er anders komen. De arts zei dat ze niet meer te lang moest wachten, het zou anders weleens te laat kunnen zijn. Te laat! Voor haar Peter. Peter! Ze moest afscheid van hem kunnen nemen.
Peter, haar grote liefde. Peter, die haar 33 jaar geleden mee had gesleept uit de armoede van Bulgarije, nadat zij hem als gids door Pirin had geleid. Ze was meteen verkocht geweest, zo’n knappe blonde reus. 
Tering, wat een shit-weer. Ze was al drijfnat, ondanks het regenpak en die tegenwind…
Zelfs de fiets had ze moeten lenen van Marthe en Carel, die haar opgevangen hadden toen ze hun huis uit werden gezet.

Al die ellende was twee jaar geleden begonnen toen Peter die ontsteking kreeg. Daarna kon hij geen buikspoeling meer doen en moest hij twee keer in de week dialyseren. Nog geen twee maanden later had zijn baas hem ontslagen. “Je bent te duur zo, Peter, dat snap je toch wel. Te vaak ziek, dat kunnen we niet gebruiken.” Met dank aan die premier met die domme grijns en dat brilletje, hoe heette die ook al weer? Die had net dat ontslagrecht versoepeld. Lekker hoor.

De ziektekosten waren zo hoog, dat de hypotheek niet meer te betalen was. AchWeeJa had geen enkele compassie gehad, “Een betaalrekening? Mevrouw u loopt al achter. Uw man ziek en ontslagen? Tja, daar kunnen wij niets aan doen, als u nu zelf een inkomen zou hebben…”. Maar probeer maar eens een baan te krijgen, als Bulgaarse. Die zijn allemaal lui en stelen als de raven, ze had het al zo vaak gehoord. Ze vinden zich zelf zo verdraagzaam, die Nederlanders, maar als het er op aankomt, willen ze niets van je weten. Nou ja, de meeste dan.

Een auto of de bus naar Almere kon ze ook niet meer betalen. Almere. Ook dat had AchWeeJa op het geweten. 65km op de fiets met dit weer. Ze had het gevoel weer terug te zijn op het platteland van Bulgarije, wat nou welvaartsstaat. Voor de grote jongens ja, de kameradski. Misschien moest ze als Jan-Jaap er niet meer was, maar weer gewoon terug. Hier zou ze met haar naam nooit werk krijgen.

Huilend zwoegt ze verder, terwijl de achterlichten van de Tesla in de verte verdwijnen.

Geef een reactie