What’s app?

De meeste mensen kunnen zich tegenwoordig niet voorstellen hoe ze verder zouden kunnen zonder Whatsapp. Whatsapp is een gegeven geworden, iedereen gebruikt het.
Bij mijn afscheid van Google en Facebook was Whatsapp vaarwel zeggen dan ook de lastigste stap. Zeker voor de omgeving.

Hoe moeten we dan met je communiceren? Het noemen van alternatieven bood geen optie: “Ik ga niet twee van die programma’s op mijn telefoon zetten”. SMS dan? Wat is dat? Dat ga ik niet doen! Zit dat op mijn telefoon? En dan te denken dat nog niet zo heel lang geleden SMS dé manier van communiceren was.

Zelfs de ouderen onder ons (me too) hebben er moeite mee om zonder Whatsapp te kunnen leven. 
En dat terwijl er toch genoeg leeftijdsgenoten zijn die zich kunnen herinneren dat niet iedereen in de straat telefoon had. Een vaste lijn, wel te verstaan. Met zo’n draaischijf.
Telefoon werd gauw gemeengoed, met prijzen die aan het huidig internet doen denken. Langzaam kwamen daar mobiele apparaten bij: piepers, “draagbare telefoons” en jawel de eerste echte mobieltjes, waarbij je dan nog wel op walkie-talkie-wijze de antenne moest uittrekken. 

SMS deed zijn intrede en op de PC had je allerlei chatdiensten  als ICQ, MSN, IRC enz. die -jawel- je later gewoon allemaal in één programma kon gebruiken. Gaaf! Het werkte zelfs op je telefoon.

En nu heeft de hele goegemeente dus Whatsapp. En eerlijk is eerlijk; ik heb dan geen Whatsapp maar wel iMessage en baal ervan dat er nog steeds één persoon in de nabije kring zit, die geen iPhone heeft en niet via Signal wil communiceren. 

Maar… 

Het is ook wel heerlijk rustig.  Net als vroeger.

Geef een reactie