Al weer een week verder

Het zijn vreemde tijden. Het coronavirus weet ons leven aardig om te vormen. De grote en de kleine dingen, alles is net even anders. 

Zo houd ik normaliter een minimale vorm van dagboek bij maar ook dat is door ziekte en de daaropvolgende thuisquarantaine in het gedrang gekomen. Ik heb een vast moment om even een paar zinnetjes in stenostijl in te tikken en dat moment is komen te vervallen. 

Ook het fietsen is minimaal geworden. Woning-werk heb ik immers niet meer nu ik thuiswerk. Wel stap ik af en toe op mijn cyclocrosser maar door de temperatuur, de niet-aflatende wind (die waait vrijwel het hele jaar al, is je dat ook opgevallen?) en de toch niet echt florissante gezondheid momenteel, is dat maar mondjesmaat.

Thuiswerk

Dat thuiswerken is trouwens ook wel bijzonder. Nadat ik wat last van mijn nek en schouders begon te krijgen heb ik zelfs een bureautje uit de opslag gehaald, de keukentafel aan de kant gezet, en heb nu een eigen werkplek in de keuken. Eerder al had ik een beeldscherm, muis en toetsenbord op de zaak gehaald en alles aangesloten op mijn laptop. Gelukkig kun je zelfs met Linux heel goed de extern bureaubladfunctie van Windows gebruiken. Eigenlijk mis ik weinig hierdoor, ja een beetje sociale contacten, maar ook dat begint te wennen. Het enige wat echt niet gaat, is zaken afdrukken en inbinden. 

Aan de andere kant brengt dat thuiswerken een vreemde rust. Je leeft in je eigen wereld, hebt je eigen indeling, en niemand kijkt op je vingers (zelfs de andere thuiszitters niet). Oh ja, ik probeer wel vaste werktijden aan te houden en dat lukt ook meer dan aardig maar als het anders zou moeten, dan zou dat kunnen.

De frisse neus

Ik besef dat we geluk hebben dat we niet in de randstad of ander stedelijk gebied wonen en eenvoudig uren kunnen wandelen of in onze royale tuin zitten. Wat moet het vreselijk zijn om nu in een flatje drie hoog achter te zitten.  Of op een studentenkamertje ergens in een echt drukke stad. Onze dagelijkse buitenlucht en beweging is dan ook dik in orde.

Minder op de agenda

In de weekeinden kun en hoef je niet meer overal naar toe. Niet dat we een druk leven hebben maar toch geeft ook dat weer net wat meer rust.

Sport op tv is er niet meer, dus daar hoef je ook niet naar te kijken. Zeker niet naar wedstrijden van jaren geleden. Ook de actualiteitenprogramma’s en de nieuwssites beginnen langzamerhand dood te bloeden in herhalingen, dus die hoef je ook niet meer echt te volgen. De hoeveelheid nieuws neemt ook daadwerkelijk af, ik hoef maar op de tijdlijn van mijn twitteraccount te kijken of naar de nieuwsfeeds en ik zie dat er minder voorbij komt.

Al met al, daar waar veel mensen de antivirusmaatregelen begrijpelijkerwijze als een belemmering, als erg lastig ervaren,  voelt het voor mij zo slecht nog niet. 

Minpuntjes

Ja ook hier zijn er zaken die ik liever anders zie, vakanties die vervallen, krijg ik mijn geld nog terug, we kunnen niet naar onze ouders die toch al aardig op leeftijd zijn en last-but-not-least; ik kan niet bij het (wettelijk) huwelijk van mijn dochter zijn omdat er maar 5 personen aanwezig mogen zijn.  Gelukkig denk ik te weten dat deze dag voor hun meer een verplichting is die bij het huwelijk hoort. Ik hoop dan ook dat de door hun, in het najaar, geplande feesten doorgang kunnen hebben.

Zo lang er geen zieken of erger in de onmiddellijke nabijheid zijn, is het best te harden en is er genoeg rust om met de ogen dicht een dik half uur in de zon te zitten en om goede boeken te lezen (het hoeft nu niet makkelijk weg te lezen). 

Tot slot

Natuurlijk besef ik dat dat voor velen anders is, ernstig zieke kennissen of familie wens je niemand toe. Mocht een van jullie daardoor getroffen zijn: heel veel sterkte!

Geef een reactie