Mijn eerste echte blogartikel in jaren.

Ik ben geen blogger. Dat blijkt al uit de ondertitel van deze site. Een site die op sterven na dood lijkt.

Nadat ik in het najaar steeds verder in het slop raakte, kwam ik begin dit jaar thuis te zitten. Een bore-out.

Het is een gat waarin je valt. Niets doet er meer toe, dus valt er ook nergens over te schrijven.
Met veel moeite kwamen er -ietwat geforceerd- in het voorjaar nog wat dingen los. Maar… de wereldproblematiek aankaarten is wel het laatste waar je aan denkt als alles je te veel is. Ook nu het wat beter gaat lijkt dat zinloos want dat is immers ver-van-mijn-bedshow.
Het draait nu om mij. Ik moet weer een volwaardig lid van de maatschappij worden, maar hoe doe ik dat en wat wil ik dan binnen die maatschappij doen? Geen makkelijke opgave als je nooit hebt geleerd om te zeggen wat je wilt, je leven al decennia lang gericht is op dat wat anderen zouden kunnen willen.
Het is een diep gat. Je worstelt naar boven maar de wanden zijn glad en brokkelen snel af. Met enige regelmaat pleur je, in no-time, weken van klimmen naar beneden. Met of zonder “hulp” van anderen.
Gelukkig fungeert het thuisfront altijd weer als vangnet. Ook mijn werkgever toont zich van de beste kant. Daar ben ik erg dankbaar voor.

De grote problemen als milieu, privacy enzovoorts, zijn nog steeds niet belangrijk. Grappig bedoelde stukjes komen niet zo snel bovendrijven. Muziekrecensies, ach, muziek is om naar te luisteren, niet om over te schrijven.

Toch schrijf ik sinds kort weer. Geen blogartikelen, ook geen dagboek, ook al zouden sommigen dat graag willen, het schijnt namelijk therapeutisch te werken.
Maar ik schrijf. Dat schrijven helpt me mijn gedachten te verzetten, om onoplosbare gedachtencirkels te doorbreken. Bijzonder, dat ik de verzameling schrijfsels, waar ik mee bezig ben, juist ‘De Cirkel’ heb genoemd.

Aangezien deze site nu eenmaal geen echt blog is, zou dat hier zo maar kunnen verschijnen. Maar eerst vakantie.

Geef een reactie